هرچند مرا با بی مهریهایت تنها گذاشتی

اما...

من هنوز تورا دوستت دارم 

و به انتظارت تنهائی ام را میگزرانم 

رفتی ای عشق جاویدان من

رفتی ای بهترینم

برو اما بدان که هرگز از قلبم نخواهی رفت

بدان که هرگز ذهنم را ترک نخواهی کرد

و بدان که بی تو هیچم

بی تو هیچم

بی تو پوچم

بی تو خالی و سردم

با تو پر از عشق و احساس

گرم گرمم

من تو را دوست دارم تا بی نهایت

من تو را دوست دارم به اندازه ای که فقط خدا می داند

پس همیشه با من بمان

برای من بمان

و مگذار گرمی عشقم

با نبودنت به سرما تبدیل شود

افسوس...

در این دنیای وانفسا

اگر گاهی محبّت هم کُنی محکوم میگردی

و دیگر هیچ...

دوستت داشتنم از سر ناچاری نیست

من به تو محتاجم

با تو راه آمدنم ار سر اجبار نبود

من تو را خواهانم

عید قربان شد و قربانی تو من هستم

تو به چشمان من قربانی

بنگر تا که ببینی حتی

ذره ای خواهش

قطره ای اشک

قد یک دانه ارزن افسوس

کَمکی از شک و تردید

نگهی پر ز تمنای نجات

یا که قصدی ، جَنمی بهر فرار

هرگز..

..هرگز نبوَد در آنها

تو اگر از دل من میپرسی

منِ قربانی از این جان دادن

ذره ای هیچ نمی آزارم

مردن از بهر تو عمری همه خوابم بوده

همه رویاهایم

همه ی آمالم

پس در این قربانگاه

به دلت هیچ هراسی مده راه

که من از این مردن

به دلم هیچ ندارم غم و آه

این مکان گرچه که قربانگاه است

ولی آنقدر به چشم من غمگین زیباست

که چو یک حجله ی نو دامادی

یا که شاید کوهی

که شود مأمن آهوی اسیر

یا شراب نابی

که ترنم بخشد لب خشکیده ی یک عاشق را

به دلم شیرین است

بعد از آن مرگِ لذیذ

من از این قربانگاه

گرچه جسمم چو جسد برده شود

ولی این منِ عاشقِ آزاد شده

از پی تو

زنده بیرون آیم

و دگر هیچ کسی هیچ کجا

نتواند که گزندی برساند بر من

نتواند که هلاکم سازد

که همان شاعر عاشق گفته است

((هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق))

 گر چه من مرده ام اما

زنده از عشق توام

من به تو محتاجم

من تورا میخواهم

پس از این هیچ زمانی نشود

که من از تو 

به جدائی گذر عمر کنم

که اگر بی تو بمانم آنی

به حقیقت مُردم

هستی و بودن من

به وجودت بند است

پس بمان تا باشم

من به تو محتاجم

من تورا میخواهم